Het naaktdagboek van L.

Merkwaardig...

noreply@skynetblogs.be (William) — Sun, 05 Sep 2010 21:03:23 +0200

... volgens de prachtige nieuwe statistiekenpagina van Skynet is dit nog steeds mijn meest bezochte blog, ook al is die slechts een zijsprong van "De aanschouw" en al enkele jaren oud (in tegenstelling tot mijn momenteel actieve blogs "Cap Eden" en "Mijn dagen zijn getallen"). Iemand een verklaring daarvoor? Reageer gerust!

12. Slot

noreply@skynetblogs.be (William) — Sun, 11 Jan 2004 12:24:46 +0100

Hiermee eindigt het naaktdagboek van L.

11. Vruchteloos

noreply@skynetblogs.be (William) — Sat, 10 Jan 2004 11:03:01 +0100

De naam van L. kan je op vele manieren schrijven, afkorten, tot koosnaampjes verbasteren... dat allesheb ik geleerd uit een nauwkeurig onderzoek van de aanduidingen naast zowal alle deurbellen van de straat waar haar kot zich zou moeten bevinden. Die aanduidingen zelf nemen de meest vreemde gedaanten aan: visitekaartjes, plakkertjes, bierviltjes, post-its-met-extra-kleefband of gewoon met viltstift op de deur geklad. Op zich een sociologische studie waard, maar voor wat mijn zoektocht betreft alleen maar verwarrend, en uiteindelijk ontmoedigend.... Verdomme L., waar ben je?

10. Stalker

noreply@skynetblogs.be (William) — Wed, 07 Jan 2004 18:08:08 +0100

Uit pure nieuwsgierigheid, maar ook vervuld van enkele verwerpelijke bijgedachten, ben ik eens gaan zien waar L. nu precies haar intrek genomen heeft. Ze had me in een onbewaakt moment het adres verklapt, dus ik hoefde niet eens veel moeite te doen om het statige herenhuis waarin zij een kamer betrekt, te vinden. Vreemd genoeg – nu ja, ik had de bui al moeten zien hangen!- stonden er weliswaar een hoop streepjes en puntjes naast de deurbel, met achter elke morse-code de overeenkomstige huurder, maar nergens een combinatie die voor een L. voorbehouden was. Ik besloot dan maar driemaal lang driemaal kort en weer driemaal lang op de bel te duwen, maar voor ik halverwege mijn s.o.s. was stonden al een stuk of wat studenten in het trapportaal te drummen. “L.?”, nee, “nooit van gehoord”. “Hier een kot hebben?”, nee “alles is al vol van september”. “Misschien hiernaast eens kijken, of aan de overkant, enfin, in elk geval niet op dit adres.” Natuurlijk kon er een foutje geslopen zijn in het adres, een ander cijfer misschien, of een inversie van de nummers. Wat probeert een mens al uit wanneer zijn informatie niet blijkt te kloppen... Eerst de buren dus, een logische keuze want zowat de hele straat wordt door kamerende studenten ingepalmd! Nee, ook geen L. Dan maar de overkant... ook niet. Om mij àl te veel héén- en weergedraaf door de lange straat te besparen, besloot ik L. op te bellen. Degsm ging over... na enkele seconden kreeg ik de voice-mail aan de lijn, een compleet kranjoreme knapenstem die iets over Zwitserland en Toblerone brabbelt en helemaal op het einde van zijn gejodel de naam L. vermeldt. Een boodschap ingesproken, maar dat hielp mij natuurlijk niet verder in mijn actuele situatie. Ik begon me stillaan een ongelukkig verliefde puber te voelen, langs deurbellen sluipend in een druilerige regen, op zoek naar het recalcitrante lief. Toen ik nogmaals, en niet veel later zelfs voor een derde keer naar de zatte Zwitser mocht luisteren, leek ik wel een stalker! Maar iets onredelijks zet je er op zo’n momenten toe aan om te volharden in de boosheid: ik moést en zou L’s . onderkomen vinden!

9. Kot

noreply@skynetblogs.be (William) — Sun, 21 Dec 2003 14:07:39 +0100

L. is de enige van mijn modellen die niet op kot zit. Maar daar komt naar verluidt snel verandering in. Ze is enthousiaster dan gebruikelijk wanneer ze me vertelt dat ze na nieuwjaar eindelijk het huis uit mag. Op kot. Je zou voor minder opgetogen zijn. Ik weet namelijk waar de ouderlijke woonst van L. zich bevindt. In een verkaveling aan de noordwestelijke rand van deze stad. Oerburgerlijk, zoals alles in de verschijning van L. ook laat vermoeden. Haar dagelijkse rit heen en terug, maar vooral het gebrek aan een zelfstandig leven (dat de meeste van haar vriendinnen al een tijdlang leiden) zorgde kennelijk voor steeds meer wrijvingen in de huislijke kring. Van welk argument ze uiteindelijk gebruik heeft gemaakt om het pleit te winnen, weet ik niet, maar ik ben er zeker van dat haar 'bijverdienste' in mijn atelier daar niet toe behoorde! Een averrechts effect zou wellicht het gevolg zijn geweest, ha!L. is alvast, nee, niet opgetogen, maar gewoon door het dolle heen. Ze verklapt me zelfs het adres van haar toekomstige verblijfplaats! Hm, ik doe mijn best om dit niet als een invitatie te interpreteren… L. en haar lichaam brengen me steeds meer op de rand van de vleselijke lust. Dat merk ik ook aan mijn tekenen. Ik slenter door het blad… Mijn blik blijft hangen in de erogene zones… Ik maak me voorstellingen van het kot van L. … en van L. op haar kot…

Open reactie aan Librarian

noreply@skynetblogs.be (William) — Thu, 18 Dec 2003 11:56:22 +0100

Beste Librarian, Zelfs terwijl ik dit typ wordt mij de verlink-knop onder de neus geduwd. Ik moet zeggen dat het verschijnen van dit instrument (dat zich intussen op zowat elke pagina van de blogs heeft gewurmd als een volleerd wurm-virus) mij ook enigszins heeft verontrust. Mij leek het absoluut unieke van deze blogs te liggen in het feit dat iedereen er àlles in kwijtkon, hoe politiek correct of oncorrect ook, hoe pretentieus, saai, of gewoon triviaal ook. De ware muurkrant-democratie voorwaar! Nu opnieuw aangetast door de zogenaamd sociale controle, zeg maar de verklikkerscollaboratie... Het verbaast mij dat mijn pissende vrouw, de lul van Lion of de malse kutjes van mijn modellen sowieso nog verschijnen. Bij de minste "aantasting" maak ik mij, uiteraard niet zonder de nodige heisa, uit de voeten. Niet uit angst, maar uit schaamte...

8. Nagellak

noreply@skynetblogs.be (William) — Wed, 10 Dec 2003 23:45:33 +0100

Met de geur van vrouwelijke opmaak heeft ze m'n tekenboek ingepalmd. Je riekt het al van zodra je het ter hand neemt, en eenmaal opengeslagen is het overwelmend: de scherpe, chemische walm die uit nagellak opstijgt. Met kleurloze en dieppaarse lak heeft ze haar collage opgehoogd, de foto van een halfnaakte vrouw bewerkt, driftig bijna, of verbeten, hoe moet ik het interpreteren? De stugheid van het materiaal… is het tekenend voor de stugheid van haar gemoed? En die tekst? Een citaat allicht, maar zonder bronvermelding… een weeklagen, met een ondertoon van verzet…"Faded/ This I Feel/ Behind the blue clouds/ I remain concealed/ Lord lift me out of the night/ Come on, look down/ And see the mess I'm in tonight".Nee, L. voelde zich die avond niet goed in haar vel… in haar vrouwzijn. En toch volgehouden, dat ranke, dansende geschrift.. Zoals de publieke schrijvers in de medina, zo zou zij haar geschrift moeten lenen aan verliefden, rouwenden en andere wanhopigen… see the mess I'm in tonight… Zoals het er geschreven staat, zou je er vrolijk van worden…