Het naaktdagboek van L.

Waarom schrijf je dit hier?, nu?, L.? Ik heb er, ik weet niet waarom, maar het leek me noodzakelijk, een banderolle rond getekend. Het wordt op die manier - in combinatie met je specifieke geschrift - iets Vlaams Primitiefs. De tekening eronder toont gelijk een gevallen engel… die erom vraagt opnieuw een geslacht te krijgen (zijn engelen immers niet geslachtsloos?): "laat me een vrouw zijn! Kijk, ik heb borsten, tepels, een toef schaamhaar…!" Goed, je wilt vrouw zijn, ik zal je vrouw maken. Ik zal je tekenen als een klassiek naakt, rechtstaand, je heup geknikt zoals bij de maniëristen, een koosjere waterverftechniek, een degelijk papier. De "academie" als symbool voor je burgerlijke degelijkheid, maar lichtjes uit evenwicht, een beetje onbeschaafd en onbeschaamd, als aanduiding van je ontluikende en veelbelovende sensualiteit… Toen je daarnet wegging, lag mijn hand iets te lang op je schouder. Ik moet daarmee oppassen. S. zei me al dat ze dat ervaart als een verleidingstruc…

Een nieuwe toevoeging van L.: "Just wanna be a woman", iets dat ze bij Portishead gehaald heeft….

De sfinks spreekt! Ons gesprekje in de loungebar van de opera heeft z'n vruchten afgeworpen. Vanmorgen kreeg ik m'n tekenboek, dat ik voor haar had gereserveerd, van L. terug, met daarin een fraaie tekst in een zo mogelijk nog fraaier geschrift. Het is jammer dat ik hier alleen de tekst kan weergeven. Misschien dat de foto hiernaast een idee geeft van L.'s virtuoze handschrift."Maandagmiddag ademt de stad een vroege kerstsfeer uit…Op de fiets kan ik de mist haast proeven als ik naar lucht hap waarop ik weer witte wolkjes uitblaas. De meeuwen aan de sluis zwermen klapwiekend weg als ik passeer… Toegegeven, ik ontwikkel gauw een (over)gevoelige perceptie van de wereld rond mij… maar deze grauwe buurt is plots zo nadrukkelijk… pijnlijk…onwezenlijk…mooi… en vreemd genoeg doet me dat huiveren. Plots -heel alleen - en al heel wat minder zeker als ik het atelier nader. Waarom?… Maar als de poort opengaat slaat die spanning om. De muziek tijdens de sessie ruikt gewoon naar de laatste vakantie. De spot brandt als een warme zon witte vlekken op mijn oogleden… zalig.. Misschien nog een beetje een onwennige zonnebaadster op dit denkbeeldige strand in het atelier, maar wel geborgen… weg… die winterademende buitenwereld… dagdromen over vakantie… het zomerbruin op mijn huid nog heel even koesteren…"Sentimenteel zegt u? Misschien, maar voor mij is het een bijzonder interessante bijdrage! Let u even op: voor het eerst verneem ik iets van L.'s gedachtengang en in het algemeen iets van de onrust en verwachting die een model bezighouden op weg naar het atelier. Opvallend is hier hoe de werkelijke situatie wordt verdrongen door een fantasie die nogal ver af ligt van de realiteit: een spotlicht wordt de zon, muziek en naaktheid refereren naar de zomer… Je zou denken: gelukkiger momenten dan hier en nu, in de mistige winter, midden in een grauwe buurt, in een kil atelier op de harde vloer. Wat me echter het meest verbaast, is de totale afwezigheid in dit relaas van.. mij, ik, de tekenaar. Zelfs wanneer ik de poort opendoe, verdwijn ik achter een neutrale zin: "als de poort opengaat". L. voelt zich weliswaar geborgen, maar dat is uitsluitend te danken aan de warmte van licht en muziek, nota bene beide door mij uitgezocht en opgesteld! Nee, L. is verschrikkelijk met zichzelf bezig… het was hààr beslissing om te poseren en het gaat er meer en meer op lijken dat deze beslissing deel uit maakt van een groter plan. In dit plan ben ik een figurant, nee, minder nog, een onderdeel, noodzakelijk maar niet van tel. Ons gesprekje was helemaal niet vruchtbaar met andere woorden. Geen enkele van mijn signalen is tot L. doorgedrongen. In feite vraag ik me zelfs af of L. zich nog herinnert dat ik het was, naast haar, weggezonken in een té luie zetel…

Een eerste bijdrage van L. Een vers van Mallarmé in een dansend, gulden geschrift. "Ik vond het mooi passen bij die tekening", verklaart L. lichtjes blozend. Het goud van haar inkt werpt glinsterende spikkels op de tekening. De warme gloed, de "rousseur" die er over ligt,krijgt er een extra dimensie door. Nee, het is géén kalligrafie, verzekert L. mij. Ze houdt er nu eenmaal van zo fraai te schrijven. Ik hou wel van haar geschrift, het is mooi en leesbaar zonder "gemaakt" te zijn. En het past inderdaad bij de tekening. Haar geschrift past ook bij wie ik denk dat ze is. Ze vertaalde spontaan het woord "jonché" voor mij. Haar mondje verraadde daarbij haar gewoonte om frans te spreken. Ik smelt voor zulke mondjes à la française!

Ik hoop dat je me ooit vertelt, lieve L. (misschien nadat je dit gelezen hebt…), hoe je je voelde die eerste keer. Je bewegen had iets voorbedachts, gracieus - maar zedig - de knieën zorvuldig gesloten houdend. Hier en daar een pose als voor de foto. Je wilde het goed doen. Je deed heel erg je best. Je wilde de "beslissing die helemaal van jou" was ook ècht wel waardig zijn. Ik ging tegen je schroomvalligheid in met brutale vlekken, meteen al van bij de eerste tekening. Het felle paars rond je lijf, bleedings waar schaduwen horen, alsof ik je door middel van mijn beeldtaal wilde overhalen om je te laten gaan. De L. te zijn die zich verliest in een te lang gekoesterde droom van onafhankelijkheid en zelfrespect. Ik geef je mijn woorden mee opdat jij er die van jou aan kunt toevoegen. Vertel me L., toe, schrijf op…

Ik heb me niet in het uiterlijk van L. vergist: ze droeg weliswaar geen groen, maar het blauw van Sint-Pieters was minstens even erg. Op mijn slecht weggestopte vraagtekens antwoordt ze met een beslist: “ik wìl dit doen, het is mìjn beslissing en voor één keer gaat niemand een beslissing die helemaal van mij is in de weg staan!” Ik in elk geval niet... hier gaat het om persoonlijke wraak zo te zien... na al die jaren eindelijk in de mogelijkheid zèlf het lot in handen te nemen, en meteen iets dat lekker tegen de keer in gaat... een eigen kleine overwinning op de nonnen van weleer!Haar studiekeuze strijkt alvast minder tegen de haren in: geheel volgens de in haar gestelde verwachtingen studeert ze momenteel klassieke filologie. Eens te meer kan ik een snelle sprong in de tijd maken: hier ontmoet ik in de gedaante van een model de kwellingen van het Latijn en Grieks die ik meer dan 25 jaar geleden van mij afschopte, voorgoed zo dacht ik toen. Nu staat ze zo dadelijk naakt vòòr me, de opgeslagen kennis der naamvallen en periodes waar ik me eertijds tot tranen toe in verslikte. De aanstaande juf van vele tot wanhoop gedreven scholieren (hoe valt deze Schoonheid te rijmen met het consecutio temporum??). Neem van me aan dat ik zal genieten deze keer!

Is het een toeval dat, net op het moment dat je je ronde doet langs de verschillende campussen op zoek naar prikborden om je briefjes op te hangen, je E. ontmoet? E., in belangrijke mate de aanleiding tot dit avontuur. Omdat ze een verhaal had dat me ontroerde. Een model dat ik niet zonder bijbedoelingen meer kon bekijken… net vanwege dat verhaal. En daarom de reden dat ik nu zo nieuwsgierig ben naar meer verhalen, het leven àchter het poseren…In elk geval, E. herkent me onmiddellijk en is heel blij mij te zien! Altijd leuk om welkom te zijn! "Hey, wat ben je aan't doen?… opnieuw op zoek naar modellen?", "Ja.. wat spook jij nog uit tegenwoordig… enne… je mag nog altijd komen hoor!" Nee… heeft een vriendje nu… die ziet dat niet zitten. "Allez, komkom…" Nee…echt niet, t'zal niet meer lukken… Maar ze kent nog wel iemand…"zal ik het haar eens vragen?" "Ja,doe dat…saluutjes hé"…E. heeft dus woord gehouden, ook al heeft het een tijdje geduurd eer ik iets van die vriendin hoorde, maar dan ineens een bericht: L. is wel geïnteresseerd, heeft zoveel goeds over mij gehoord van E., "zullen we een afspraak maken? Aan de Vooruit?… goed!"De volgende ochtend lijkt het alsof de stad nog in een diepe slaap verzonken is. Ook de Vooruit is nog niet open, en dat maakt het nog doodser. Ik ben klaarblijkelijk de eerste op de afspraak en amuseer me dan maar met de passerende meisjes te taxeren op de mogelijkheid de verwachte L. te zijn… Niets leukers dan een blind date op het moment dat-ie nog "blind" is!Die daar?… nee, ze gaat voorbij… die links?…nee ook niet… die rechts?… o God, laat het niet die zijn!…Maar L. komt niet van links noch van rechts, wèl van de overkant van de straat. En.. neen maar! Nooit had ik verwacht dat iemand van haar soort in dit project zou stappen! Het type "Sint-Bavo", het burgerlijke kostschoolmeisje, wat we in de jaren tachtig BCBG noemden… Gedaan met de alternatieve hennakleurige vrijbuiters. Welkom aan de stille waters met diepe gronden…