Het naaktdagboek van L.

Hiermee eindigt het naaktdagboek van L.

De naam van L. kan je op vele manieren schrijven, afkorten, tot koosnaampjes verbasteren... dat allesheb ik geleerd uit een nauwkeurig onderzoek van de aanduidingen naast zowal alle deurbellen van de straat waar haar kot zich zou moeten bevinden. Die aanduidingen zelf nemen de meest vreemde gedaanten aan: visitekaartjes, plakkertjes, bierviltjes, post-its-met-extra-kleefband of gewoon met viltstift op de deur geklad. Op zich een sociologische studie waard, maar voor wat mijn zoektocht betreft alleen maar verwarrend, en uiteindelijk ontmoedigend.... Verdomme L., waar ben je?

Uit pure nieuwsgierigheid, maar ook vervuld van enkele verwerpelijke bijgedachten, ben ik eens gaan zien waar L. nu precies haar intrek genomen heeft. Ze had me in een onbewaakt moment het adres verklapt, dus ik hoefde niet eens veel moeite te doen om het statige herenhuis waarin zij een kamer betrekt, te vinden. Vreemd genoeg – nu ja, ik had de bui al moeten zien hangen!- stonden er weliswaar een hoop streepjes en puntjes naast de deurbel, met achter elke morse-code de overeenkomstige huurder, maar nergens een combinatie die voor een L. voorbehouden was. Ik besloot dan maar driemaal lang driemaal kort en weer driemaal lang op de bel te duwen, maar voor ik halverwege mijn s.o.s. was stonden al een stuk of wat studenten in het trapportaal te drummen. “L.?”, nee, “nooit van gehoord”. “Hier een kot hebben?”, nee “alles is al vol van september”. “Misschien hiernaast eens kijken, of aan de overkant, enfin, in elk geval niet op dit adres.” Natuurlijk kon er een foutje geslopen zijn in het adres, een ander cijfer misschien, of een inversie van de nummers. Wat probeert een mens al uit wanneer zijn informatie niet blijkt te kloppen... Eerst de buren dus, een logische keuze want zowat de hele straat wordt door kamerende studenten ingepalmd! Nee, ook geen L. Dan maar de overkant... ook niet. Om mij àl te veel héén- en weergedraaf door de lange straat te besparen, besloot ik L. op te bellen. Degsm ging over... na enkele seconden kreeg ik de voice-mail aan de lijn, een compleet kranjoreme knapenstem die iets over Zwitserland en Toblerone brabbelt en helemaal op het einde van zijn gejodel de naam L. vermeldt. Een boodschap ingesproken, maar dat hielp mij natuurlijk niet verder in mijn actuele situatie. Ik begon me stillaan een ongelukkig verliefde puber te voelen, langs deurbellen sluipend in een druilerige regen, op zoek naar het recalcitrante lief. Toen ik nogmaals, en niet veel later zelfs voor een derde keer naar de zatte Zwitser mocht luisteren, leek ik wel een stalker! Maar iets onredelijks zet je er op zo’n momenten toe aan om te volharden in de boosheid: ik moést en zou L’s . onderkomen vinden!