Het naaktdagboek van L.

L. is de enige van mijn modellen die niet op kot zit. Maar daar komt naar verluidt snel verandering in. Ze is enthousiaster dan gebruikelijk wanneer ze me vertelt dat ze na nieuwjaar eindelijk het huis uit mag. Op kot. Je zou voor minder opgetogen zijn. Ik weet namelijk waar de ouderlijke woonst van L. zich bevindt. In een verkaveling aan de noordwestelijke rand van deze stad. Oerburgerlijk, zoals alles in de verschijning van L. ook laat vermoeden. Haar dagelijkse rit heen en terug, maar vooral het gebrek aan een zelfstandig leven (dat de meeste van haar vriendinnen al een tijdlang leiden) zorgde kennelijk voor steeds meer wrijvingen in de huislijke kring. Van welk argument ze uiteindelijk gebruik heeft gemaakt om het pleit te winnen, weet ik niet, maar ik ben er zeker van dat haar 'bijverdienste' in mijn atelier daar niet toe behoorde! Een averrechts effect zou wellicht het gevolg zijn geweest, ha!L. is alvast, nee, niet opgetogen, maar gewoon door het dolle heen. Ze verklapt me zelfs het adres van haar toekomstige verblijfplaats! Hm, ik doe mijn best om dit niet als een invitatie te interpreteren… L. en haar lichaam brengen me steeds meer op de rand van de vleselijke lust. Dat merk ik ook aan mijn tekenen. Ik slenter door het blad… Mijn blik blijft hangen in de erogene zones… Ik maak me voorstellingen van het kot van L. … en van L. op haar kot…

Beste Librarian, Zelfs terwijl ik dit typ wordt mij de verlink-knop onder de neus geduwd. Ik moet zeggen dat het verschijnen van dit instrument (dat zich intussen op zowat elke pagina van de blogs heeft gewurmd als een volleerd wurm-virus) mij ook enigszins heeft verontrust. Mij leek het absoluut unieke van deze blogs te liggen in het feit dat iedereen er àlles in kwijtkon, hoe politiek correct of oncorrect ook, hoe pretentieus, saai, of gewoon triviaal ook. De ware muurkrant-democratie voorwaar! Nu opnieuw aangetast door de zogenaamd sociale controle, zeg maar de verklikkerscollaboratie... Het verbaast mij dat mijn pissende vrouw, de lul van Lion of de malse kutjes van mijn modellen sowieso nog verschijnen. Bij de minste "aantasting" maak ik mij, uiteraard niet zonder de nodige heisa, uit de voeten. Niet uit angst, maar uit schaamte...

Met de geur van vrouwelijke opmaak heeft ze m'n tekenboek ingepalmd. Je riekt het al van zodra je het ter hand neemt, en eenmaal opengeslagen is het overwelmend: de scherpe, chemische walm die uit nagellak opstijgt. Met kleurloze en dieppaarse lak heeft ze haar collage opgehoogd, de foto van een halfnaakte vrouw bewerkt, driftig bijna, of verbeten, hoe moet ik het interpreteren? De stugheid van het materiaal… is het tekenend voor de stugheid van haar gemoed? En die tekst? Een citaat allicht, maar zonder bronvermelding… een weeklagen, met een ondertoon van verzet…"Faded/ This I Feel/ Behind the blue clouds/ I remain concealed/ Lord lift me out of the night/ Come on, look down/ And see the mess I'm in tonight".Nee, L. voelde zich die avond niet goed in haar vel… in haar vrouwzijn. En toch volgehouden, dat ranke, dansende geschrift.. Zoals de publieke schrijvers in de medina, zo zou zij haar geschrift moeten lenen aan verliefden, rouwenden en andere wanhopigen… see the mess I'm in tonight… Zoals het er geschreven staat, zou je er vrolijk van worden…

Waarom schrijf je dit hier?, nu?, L.? Ik heb er, ik weet niet waarom, maar het leek me noodzakelijk, een banderolle rond getekend. Het wordt op die manier - in combinatie met je specifieke geschrift - iets Vlaams Primitiefs. De tekening eronder toont gelijk een gevallen engel… die erom vraagt opnieuw een geslacht te krijgen (zijn engelen immers niet geslachtsloos?): "laat me een vrouw zijn! Kijk, ik heb borsten, tepels, een toef schaamhaar…!" Goed, je wilt vrouw zijn, ik zal je vrouw maken. Ik zal je tekenen als een klassiek naakt, rechtstaand, je heup geknikt zoals bij de maniëristen, een koosjere waterverftechniek, een degelijk papier. De "academie" als symbool voor je burgerlijke degelijkheid, maar lichtjes uit evenwicht, een beetje onbeschaafd en onbeschaamd, als aanduiding van je ontluikende en veelbelovende sensualiteit… Toen je daarnet wegging, lag mijn hand iets te lang op je schouder. Ik moet daarmee oppassen. S. zei me al dat ze dat ervaart als een verleidingstruc…

Een nieuwe toevoeging van L.: "Just wanna be a woman", iets dat ze bij Portishead gehaald heeft….

De sfinks spreekt! Ons gesprekje in de loungebar van de opera heeft z'n vruchten afgeworpen. Vanmorgen kreeg ik m'n tekenboek, dat ik voor haar had gereserveerd, van L. terug, met daarin een fraaie tekst in een zo mogelijk nog fraaier geschrift. Het is jammer dat ik hier alleen de tekst kan weergeven. Misschien dat de foto hiernaast een idee geeft van L.'s virtuoze handschrift."Maandagmiddag ademt de stad een vroege kerstsfeer uit…Op de fiets kan ik de mist haast proeven als ik naar lucht hap waarop ik weer witte wolkjes uitblaas. De meeuwen aan de sluis zwermen klapwiekend weg als ik passeer… Toegegeven, ik ontwikkel gauw een (over)gevoelige perceptie van de wereld rond mij… maar deze grauwe buurt is plots zo nadrukkelijk… pijnlijk…onwezenlijk…mooi… en vreemd genoeg doet me dat huiveren. Plots -heel alleen - en al heel wat minder zeker als ik het atelier nader. Waarom?… Maar als de poort opengaat slaat die spanning om. De muziek tijdens de sessie ruikt gewoon naar de laatste vakantie. De spot brandt als een warme zon witte vlekken op mijn oogleden… zalig.. Misschien nog een beetje een onwennige zonnebaadster op dit denkbeeldige strand in het atelier, maar wel geborgen… weg… die winterademende buitenwereld… dagdromen over vakantie… het zomerbruin op mijn huid nog heel even koesteren…"Sentimenteel zegt u? Misschien, maar voor mij is het een bijzonder interessante bijdrage! Let u even op: voor het eerst verneem ik iets van L.'s gedachtengang en in het algemeen iets van de onrust en verwachting die een model bezighouden op weg naar het atelier. Opvallend is hier hoe de werkelijke situatie wordt verdrongen door een fantasie die nogal ver af ligt van de realiteit: een spotlicht wordt de zon, muziek en naaktheid refereren naar de zomer… Je zou denken: gelukkiger momenten dan hier en nu, in de mistige winter, midden in een grauwe buurt, in een kil atelier op de harde vloer. Wat me echter het meest verbaast, is de totale afwezigheid in dit relaas van.. mij, ik, de tekenaar. Zelfs wanneer ik de poort opendoe, verdwijn ik achter een neutrale zin: "als de poort opengaat". L. voelt zich weliswaar geborgen, maar dat is uitsluitend te danken aan de warmte van licht en muziek, nota bene beide door mij uitgezocht en opgesteld! Nee, L. is verschrikkelijk met zichzelf bezig… het was hààr beslissing om te poseren en het gaat er meer en meer op lijken dat deze beslissing deel uit maakt van een groter plan. In dit plan ben ik een figurant, nee, minder nog, een onderdeel, noodzakelijk maar niet van tel. Ons gesprekje was helemaal niet vruchtbaar met andere woorden. Geen enkele van mijn signalen is tot L. doorgedrongen. In feite vraag ik me zelfs af of L. zich nog herinnert dat ik het was, naast haar, weggezonken in een té luie zetel…

Een eerste bijdrage van L. Een vers van Mallarmé in een dansend, gulden geschrift. "Ik vond het mooi passen bij die tekening", verklaart L. lichtjes blozend. Het goud van haar inkt werpt glinsterende spikkels op de tekening. De warme gloed, de "rousseur" die er over ligt,krijgt er een extra dimensie door. Nee, het is géén kalligrafie, verzekert L. mij. Ze houdt er nu eenmaal van zo fraai te schrijven. Ik hou wel van haar geschrift, het is mooi en leesbaar zonder "gemaakt" te zijn. En het past inderdaad bij de tekening. Haar geschrift past ook bij wie ik denk dat ze is. Ze vertaalde spontaan het woord "jonché" voor mij. Haar mondje verraadde daarbij haar gewoonte om frans te spreken. Ik smelt voor zulke mondjes à la française!