Het naaktdagboek van L.

Met de geur van vrouwelijke opmaak heeft ze m'n tekenboek ingepalmd. Je riekt het al van zodra je het ter hand neemt, en eenmaal opengeslagen is het overwelmend: de scherpe, chemische walm die uit nagellak opstijgt. Met kleurloze en dieppaarse lak heeft ze haar collage opgehoogd, de foto van een halfnaakte vrouw bewerkt, driftig bijna, of verbeten, hoe moet ik het interpreteren? De stugheid van het materiaal… is het tekenend voor de stugheid van haar gemoed? En die tekst? Een citaat allicht, maar zonder bronvermelding… een weeklagen, met een ondertoon van verzet…"Faded/ This I Feel/ Behind the blue clouds/ I remain concealed/ Lord lift me out of the night/ Come on, look down/ And see the mess I'm in tonight".Nee, L. voelde zich die avond niet goed in haar vel… in haar vrouwzijn. En toch volgehouden, dat ranke, dansende geschrift.. Zoals de publieke schrijvers in de medina, zo zou zij haar geschrift moeten lenen aan verliefden, rouwenden en andere wanhopigen… see the mess I'm in tonight… Zoals het er geschreven staat, zou je er vrolijk van worden…