Het naaktdagboek van L.

Ik hoop dat je me ooit vertelt, lieve L. (misschien nadat je dit gelezen hebt…), hoe je je voelde die eerste keer. Je bewegen had iets voorbedachts, gracieus - maar zedig - de knieën zorvuldig gesloten houdend. Hier en daar een pose als voor de foto. Je wilde het goed doen. Je deed heel erg je best. Je wilde de "beslissing die helemaal van jou" was ook ècht wel waardig zijn. Ik ging tegen je schroomvalligheid in met brutale vlekken, meteen al van bij de eerste tekening. Het felle paars rond je lijf, bleedings waar schaduwen horen, alsof ik je door middel van mijn beeldtaal wilde overhalen om je te laten gaan. De L. te zijn die zich verliest in een te lang gekoesterde droom van onafhankelijkheid en zelfrespect. Ik geef je mijn woorden mee opdat jij er die van jou aan kunt toevoegen. Vertel me L., toe, schrijf op…

Ik heb me niet in het uiterlijk van L. vergist: ze droeg weliswaar geen groen, maar het blauw van Sint-Pieters was minstens even erg. Op mijn slecht weggestopte vraagtekens antwoordt ze met een beslist: “ik wìl dit doen, het is mìjn beslissing en voor één keer gaat niemand een beslissing die helemaal van mij is in de weg staan!” Ik in elk geval niet... hier gaat het om persoonlijke wraak zo te zien... na al die jaren eindelijk in de mogelijkheid zèlf het lot in handen te nemen, en meteen iets dat lekker tegen de keer in gaat... een eigen kleine overwinning op de nonnen van weleer!Haar studiekeuze strijkt alvast minder tegen de haren in: geheel volgens de in haar gestelde verwachtingen studeert ze momenteel klassieke filologie. Eens te meer kan ik een snelle sprong in de tijd maken: hier ontmoet ik in de gedaante van een model de kwellingen van het Latijn en Grieks die ik meer dan 25 jaar geleden van mij afschopte, voorgoed zo dacht ik toen. Nu staat ze zo dadelijk naakt vòòr me, de opgeslagen kennis der naamvallen en periodes waar ik me eertijds tot tranen toe in verslikte. De aanstaande juf van vele tot wanhoop gedreven scholieren (hoe valt deze Schoonheid te rijmen met het consecutio temporum??). Neem van me aan dat ik zal genieten deze keer!

Is het een toeval dat, net op het moment dat je je ronde doet langs de verschillende campussen op zoek naar prikborden om je briefjes op te hangen, je E. ontmoet? E., in belangrijke mate de aanleiding tot dit avontuur. Omdat ze een verhaal had dat me ontroerde. Een model dat ik niet zonder bijbedoelingen meer kon bekijken… net vanwege dat verhaal. En daarom de reden dat ik nu zo nieuwsgierig ben naar meer verhalen, het leven àchter het poseren…In elk geval, E. herkent me onmiddellijk en is heel blij mij te zien! Altijd leuk om welkom te zijn! "Hey, wat ben je aan't doen?… opnieuw op zoek naar modellen?", "Ja.. wat spook jij nog uit tegenwoordig… enne… je mag nog altijd komen hoor!" Nee… heeft een vriendje nu… die ziet dat niet zitten. "Allez, komkom…" Nee…echt niet, t'zal niet meer lukken… Maar ze kent nog wel iemand…"zal ik het haar eens vragen?" "Ja,doe dat…saluutjes hé"…E. heeft dus woord gehouden, ook al heeft het een tijdje geduurd eer ik iets van die vriendin hoorde, maar dan ineens een bericht: L. is wel geïnteresseerd, heeft zoveel goeds over mij gehoord van E., "zullen we een afspraak maken? Aan de Vooruit?… goed!"De volgende ochtend lijkt het alsof de stad nog in een diepe slaap verzonken is. Ook de Vooruit is nog niet open, en dat maakt het nog doodser. Ik ben klaarblijkelijk de eerste op de afspraak en amuseer me dan maar met de passerende meisjes te taxeren op de mogelijkheid de verwachte L. te zijn… Niets leukers dan een blind date op het moment dat-ie nog "blind" is!Die daar?… nee, ze gaat voorbij… die links?…nee ook niet… die rechts?… o God, laat het niet die zijn!…Maar L. komt niet van links noch van rechts, wèl van de overkant van de straat. En.. neen maar! Nooit had ik verwacht dat iemand van haar soort in dit project zou stappen! Het type "Sint-Bavo", het burgerlijke kostschoolmeisje, wat we in de jaren tachtig BCBG noemden… Gedaan met de alternatieve hennakleurige vrijbuiters. Welkom aan de stille waters met diepe gronden…